انواع شکستگی لگن در سالمندان

فهرست مطالب

شکستگی لگن در سالمندان: چالش ها، پیشگیری و درمان جامع

شکستگی لگن در سالمندان یکی از جدی ترین مشکلات ارتوپدی است که می تواند تأثیرات عمیق و گسترده ای بر کیفیت زندگی افراد مسن داشته باشد. این نوع شکستگی نه تنها با درد شدید همراه است، بلکه اغلب منجر به بستری طولانی مدت، نیاز به جراحی و دوره توانبخشی طولانی می شود. با افزایش سن جمعیت، آگاهی از عوامل خطر، علائم، تشخیص و روش های درمانی مناسب برای شکستگی لگن در افراد مسن اهمیت فزاینده ای پیدا می کند. هدف این مقاله، ارائه یک راهنمای جامع برای فهم بهتر این عارضه و کمک به پیشگیری و مدیریت آن است.در این زمینه، خدمات فیزیوتراپی در قزوین می تواند به بهبود عملکرد و تسریع فرآیند بهبودی کمک شایانی کند.

تعریف شکستگی لگن و اهمیت آن در سنین بالا

شکستگی لگن به معنای هرگونه شکستگی در قسمت بالایی استخوان ران (فمور) است که نزدیک مفصل لگن قرار دارد. این شکستگی ها معمولاً در ناحیه گردن فمور، ناحیه تروکانتری یا زیرتروکانتری رخ می دهند. در سالمندان، این شکستگی ها اغلب ناشی از زمین خوردن های جزئی هستند. اهمیت شکستگی هیپ در سالمندان به دلیل عوارض جدی آن است. این عوارض شامل افزایش مرگ و میر، از دست دادن استقلال حرکتی، افزایش خطر عفونت و کاهش کلی کیفیت زندگی می شود. توانبخشی صحیح نقش کلیدی در بازگشت به عملکرد عادی دارد.

انواع شکستگی لگن در سالمندان

شکستگی های لگن را می توان بر اساس محل وقوع به دو دسته اصلی تقسیم کرد: شکستگی های داخل کپسولی و شکستگی های خارج کپسولی. شناخت این دسته بندی برای انتخاب روش درمانی مناسب حائز اهمیت است.

شکستگی های داخل کپسولی (Intracapsular Fractures)

این شکستگی ها در داخل کپسول مفصل لگن، معمولاً در ناحیه گردن فمور، رخ می دهند. خونرسانی به سر استخوان ران در این ناحیه از اهمیت بالایی برخوردار است. آسیب به عروق خونی می تواند منجر به عوارضی مانند نکروز آواسکولار شود. شکستگی گردن فمور از رایج ترین انواع شکستگی لگن در افراد مسن است. این شکستگی ها بسته به میزان جابجایی استخوان، به درجات مختلفی تقسیم بندی می شوند. شدت جابجایی بر انتخاب روش جراحی تأثیر می گذارد.

شکستگی های خارج کپسولی (Extracapsular Fractures)

این شکستگی ها در خارج از کپسول مفصل رخ می دهند، شامل نواحی اینترتروکانتریک و ساب تروکانتریک. خونرسانی در این نواحی معمولاً بهتر است، بنابراین خطر نکروز آواسکولار کمتر است. اما این شکستگی ها اغلب با خونریزی بیشتر و تورم همراه هستند. شکستگی بین تروکانتری در سالمندان نیز شیوع بالایی دارد و معمولاً نیاز به تثبیت داخلی با پین ها یا صفحات مخصوص دارد. این نوع شکستگی مفصل ران به دلیل درگیری بخش وسیع تری از استخوان، نیازمند مراقبت ویژه است.

مقایسه انواع شکستگی لگن

جدول زیر به مقایسه ویژگی های اصلی شکستگی های داخل کپسولی و خارج کپسولی در سالمندان می پردازد.
ویژگی شکستگی داخل کپسولی شکستگی خارج کپسولی
محل وقوع گردن فمور (داخل کپسول مفصلی) اینترتروکانتری، ساب تروکانتری (خارج کپسول)
خونرسانی مستعد اختلال (خطر نکروز آواسکولار بالا) معمولاً بهتر (خطر نکروز آواسکولار پایین)
عوارض شایع نکروز آواسکولار، عدم جوش خوردن استخوان از دست دادن خون بیشتر، مال یونیون
روش درمانی معمول تعویض مفصل (جزئی یا کامل) تثبیت داخلی (پیچ و پلاک)
روش های درمان شکستگی لگن در سالمندان

علت ، علائم و راه های تشخیص شکستگی لگن در سالمندان

شناخت علت شکستگی لگن در سالمندان برای پیشگیری از این حادثه بسیار مهم است. چندین عامل به صورت توامان می توانند خطر شکستگی هیپ در سالمندان را افزایش دهند. پوکی استخوان و زمین خوردن، دو عامل اصلی در این زمینه هستند. کاهش تراکم استخوان و ضعف عضلانی در افراد مسن، آن ها را مستعد حوادث کوچک اما با پیامدهای بزرگ می کند. عوامل محیطی و دارویی نیز در تشدید این وضعیت نقش دارند.

پوکی استخوان (Osteoporosis)

پوکی استخوان یک بیماری سیستمیک اسکلتی است که با کاهش توده استخوانی و تخریب ریزمعماری بافت استخوان مشخص می شود. این امر منجر به افزایش شکنندگی استخوان و افزایش خطر شکستگی می شود. در سالمندان، پوکی استخوان یکی از اصلی ترین علت شکستگی لگن در سالمندان محسوب می گردد. پس از یائسگی در زنان و با افزایش سن در مردان، تراکم استخوان به طور طبیعی کاهش می یابد. این کاهش تراکم، استخوان های لگن را در برابر ضربات حتی خفیف آسیب پذیر می کند. آزمایش سنجش تراکم استخوان می تواند در تشخیص به موقع پوکی استخوان کمک کند. از دیگر روش های درمان Osteoporosis فیزیوتراپی برای پوکی استخوان است

زمین خوردن (Falls)

بیش از ۹۰٪ موارد شکستگی لگن در سالمندان در نتیجه زمین خوردن اتفاق می افتد. حتی یک زمین خوردن ساده از ارتفاع ایستاده می تواند منجر به شکستگی مفصل ران شود. این زمین خوردن ها اغلب ناگهانی و غیرمنتظره هستند. تأثیر زمین خوردن بر شکستگی لگن در افراد مسن به عوامل متعددی بستگی دارد. این عوامل شامل جهت سقوط، سطح زمین و قدرت عضلانی فرد می شود. پیشگیری از زمین خوردن، گام مهمی در کاهش بروز شکستگی استخوان ران در سالمندان است.

عوامل خطر زمین خوردن

زمین خوردن در سالمندان دلایل متعددی دارد که می توان آن ها را به عوامل داخلی (مربوط به فرد) و عوامل خارجی (مربوط به محیط) تقسیم کرد. شناخت این عوامل به برنامه ریزی برای پیشگیری کمک می کند.
  • ضعف عضلانی و کاهش تعادل:با افزایش سن، قدرت و تعادل بدن کاهش می یابد.
  • اختلالات بینایی:آب مروارید، گلوکوم و دیگر مشکلات چشمی دید را مختل می کنند.
  • بیماری های مزمن:پارکینسون، آرتروز، سکته مغزی و نوروپاتی می توانند حرکت را محدود کنند.
  • مصرف داروها:داروهای آرام بخش، ضد افسردگی و داروهای فشار خون می توانند باعث سرگیجه شوند.
  • محیط ناایمن:فرش های نامنظم، سیم های برق، نور کم و سطوح لغزنده از عوامل محیطی هستند.
توجه به این عوامل و تلاش برای کاهش آن ها می تواند در جلوگیری از شکستگی گردن فمور در سالمندان نقش بسزایی داشته باشد.

بیماری های زمینه ای و شرایط پزشکی

برخی بیماری ها و شرایط پزشکی نیز می توانند احتمال شکستگی هیپ در سالمندان را افزایش دهند. این شرایط معمولاً با کاهش تراکم استخوان یا افزایش خطر زمین خوردن مرتبط هستند. از جمله این بیماری ها می توان به موارد زیر اشاره کرد:
  • اختلالات غدد درون ریز مانند پرکاری پاراتیروئید
  • سوء تغذیه و کمبود ویتامین D و کلسیم
  • بیماری های عصبی-عضلانی مانند ضعف عضلانی
  • برخی سرطان ها و درمان های شیمی درمانی
مدیریت صحیح این بیماری ها می تواند به کاهش خطر شکستگی استخوان لگن کمک کند.

کمبود ویتامین D

کمبود ویتامین D هم زمان باعث:

  • ضعف استخوان
  • ضعف عضلانی
  • افزایش خطر افتادن
    می شود و به صورت مستقیم ریسک شکستگی لگن را بالا می برد.

علائم و راه های تشخیص شکستگی لگن در سالمندان

علائم شکستگی لگن نحوه تشخیص
درد شدید در ناحیه لگن یا کشاله ران معاینه بالینی توسط پزشک
ناتوانی در ایستادن یا راه رفتن عکس برداری ساده لگن (X-ray)
افزایش درد با حرکت پا یا لگن معاینه حرکتی و تست تحمل وزن
کوتاه شدن پای آسیب دیده بررسی ظاهری در معاینه فیزیکی
چرخش غیرطبیعی پا به سمت بیرون ارزیابی بالینی پا و لگن
تورم یا کبودی ران و لگن معاینه بالینی + تصویربرداری
درد مداوم پس از زمین خوردن خفیف MRI لگن (تشخیص شکستگی پنهان)
درد بدون ضربه شدید (در پوکی استخوان) MRI یا CT Scan
بی قراری، گیجی یا کاهش هوشیاری (واکنش به درد) ارزیابی بالینی + تصویربرداری
بدتر شدن تدریجی درد طی چند ساعت بررسی تکمیلی با MRI

راهکارهای درمانی برای شکستگی لگن در سالمندان

درمان شکستگی لگن در سالمندان تقریباً همیشه شامل جراحی است و پس از آن، یک دوره توانبخشی فشرده آغاز می شود. هدف اصلی، بازگرداندن بیمار به سطح عملکرد قبلی یا نزدیک به آن است.

جراحی

انتخاب نوع جراحی بستگی به محل شکستگی، میزان جابجایی، کیفیت استخوان و وضعیت عمومی بیمار دارد. دو نوع اصلی جراحی شامل تثبیت داخلی و تعویض مفصل است.
  1. تثبیت داخلی (Internal Fixation) در این روش، قطعات شکسته استخوان با استفاده از پیچ ها، پلاک ها یا میله های فلزی در جای خود ثابت می شوند. این روش برای شکستگی های پایدارتر و در برخی موارد شکستگی گردن فمور با جابجایی کم کاربرد دارد.
  2. تعویض مفصل (Arthroplasty)در این روش، قسمتی یا تمام مفصل لگن با پروتز مصنوعی جایگزین می شود. تعویض مفصل جزئی (همی آرتروپلاستی) برای شکستگی های گردن فمور جابجا شده در سالمندان رایج است. تعویض مفصل کامل در موارد خاص و با توجه به وضعیت بیمار انجام می گیرد.
تصمیم گیری برای جراحی باید با در نظر گرفتن شرایط جسمانی و انتظارات بیمار صورت گیرد. زمان مناسب برای جراحی نیز از اهمیت بالایی برخوردار است.

فیزیوتراپی و توانبخشی

منظور از فیزیوتراپی لگن چیست ؟پس از جراحی، فیزیوتراپی لگن برای شکستگی لگن در سالمندان مرحله ای حیاتی و ضروری است. برنامه های توانبخشی با هدف بازگرداندن قدرت عضلانی، دامنه حرکتی مفصل و توانایی راه رفتن طراحی می شوند. این برنامه ها باید به صورت تدریجی و تحت نظارت متخصص انجام گیرند. مفید ترین حرکات تقویت عضلات لگن  شامل: تمرینات ملایم و بدون فشار هستند. انقباض ایزومتریک عضلات باسن، بالا آوردن پا در حالت خوابیده، بالا آوردن پا از پهلو و باز و بسته کردن زانو در حالت نشسته به تقویت عضلات لگن کمک می کنند. پل باسن سبک و راه رفتن کنترل شده با عصا یا واکر نیز باعث بهبود تعادل و راه رفتن می شود. این حرکات باید آرام، بدون درد و ترجیحاً زیر نظر فیزیوتراپیست انجام شوند.

مدیریت درد

کنترل درد پس از شکستگی لگن و جراحی آن بسیار مهم است. درد می تواند مانع از مشارکت فعال بیمار در فیزیوتراپی شود. پزشکان از داروهای مسکن مختلفی برای کنترل درد استفاده می کنند. روش های غیردارویی مانند کمپرس سرد، گرمادرمانی و تکنیک های آرام سازی نیز می توانند در کاهش درد موثر باشند. مدیریت صحیح درد به بهبود روحیه بیمار و افزایش توانایی او برای همکاری در فرآیند بهبودی کمک می کند. عوارض شکستگی لگن در سالمندان

عوارض شکستگی لگن در سالمندان

شکستگی لگن در سالمندان می ‌تواند عوارض جدی را به همراه داشته باشد که کیفیت زندگی را به ‌طور قابل توجهی تحت تأثیر قرار می ‌دهد. عوارض اولیه شامل عفونت، زخم بستر، خونریزی و آسیب به اندام ‌های داخلی هستند که در روز ها و هفته ‌های اول پس از شکستگی ممکن است بروز کنند. در عوارض میان ‌مدت و طولانی ‌مدت، درد مزمن یکی از شایع ‌ترین مشکلات است که ممکن است نیاز به درمان تخصصی داشته باشد. به علاوه، کاهش توده عضلانی به مشکلاتی در راه‌ رفتن و تعادل منجر می‌ شود که فرد را در معرض خطر زمین‌ خوردن قرار می‌ دهد. از دیگر عوارض می ‌توان به ناتوانی جنسی، آسیب عصبی و نیاز به جراحی‌ های اضافی اشاره کرد که تحرک فرد را محدود می‌ سازد. توجه داشته باشید، ایجاد لخته ‌های خون در پا ها و ریه ‌ها نیز به عنوان یک خطر جدی در این بیماران مطرح است.

پیشگیری از شکستگی لگن در سالمندان

پیشگیری از شکستگی لگن نقش مهمی در حفظ استقلال و کیفیت زندگی سالمندان دارد و بر تقویت استخوان‌ها و جلوگیری از زمین خوردن تمرکز می‌کند.

تقویت استخوان‌ها:
مصرف کافی کلسیم و ویتامین D، فعالیت بدنی منظم مانند پیاده‌روی، ترک سیگار، کاهش مصرف الکل و درمان پوکی استخوان در صورت نیاز.

پیشگیری از زمین خوردن:
بازبینی داروها، معاینه منظم بینایی، تمرینات تعادلی، استفاده از عصا یا واکر و پوشیدن کفش مناسب.

ایمن‌سازی منزل:
نورپردازی مناسب، حذف موانع و فرش‌های لغزنده، نصب دستگیره در حمام و راه‌پله‌ها.

با رعایت این اصول ساده، می‌توان خطر شکستگی لگن در سالمندان را به‌طور قابل توجهی کاهش داد.

سخن پایانی

شکستگی لگن در سالمندان یکی از چالش ‌های جدی است که می ‌تواند پیامد های وخیمی داشته باشد. عواملی مانند پوکی استخوان و ضعف عضلانی، خطر این عارضه را افزایش می‌ دهند. برای کاهش این خطر، رعایت سبک زندگی سالم از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. ورزش منظم، مصرف غذا های غنی از کلسیم و ویتامین دی و ایجاد محیطی ایمن از جمله اقداماتی هستند که می‌ توانند به حفظ تحرک و استقلال سالمندان کمک کنند. در صورتی که شکستگی لگن رخ دهد، جراحی ممکن است تنها گزینه درمانی باشد و این می ‌تواند عوارضی از جمله عفونت و کاهش کیفیت زندگی به همراه داشته باشد. به همین خاطر، پیشگیری و توجه به سلامتی در این دوران حیاتی است.

سوالات متداول

  • مدت زمان نقاهت پس از شکستگی لگن در سالمندان چقدر است؟
مدت زمان نقاهت پس از شکستگی هیپ در سالمندان بسیار متغیر است. بسته به عواملی مانند نوع و شدت شکستگی، روش جراحی، وضعیت سلامت عمومی قبل از جراحی و میزان مشارکت در توانبخشی، ممکن است بین ۶ ماه تا یک سال یا حتی بیشتر طول بکشد. بسیاری از سالمندان ممکن است هرگز به سطح فعالیت قبلی خود بازنگردند و نیازمند کمک دائمی باشند.
  •  آیا همه شکستگی های لگن در سالمندان نیاز به جراحی دارند؟
تقریباً تمام شکستگی های لگن در سالمندان نیاز به مداخله جراحی دارند. درمان غیرجراحی معمولاً فقط در موارد بسیار نادر که بیمار دارای مشکلات پزشکی بسیار جدی و تهدیدکننده زندگی است و خطر جراحی بیش از حد بالا ارزیابی می شود، در نظر گرفته می شود. با این حال، حتی در این موارد نیز، نتایج اغلب ضعیف تر بوده و با درد و عوارض بیشتری همراه است.
  • آیا شکستگی لگن در سالمندان می تواند منجر به عوارض طولانی مدت شود؟
بله، متأسفانه شکستگی لگن در سالمندان می تواند منجر به عوارض طولانی مدت و گاه دائمی شود. این عوارض شامل کاهش استقلال حرکتی و نیاز به کمک در انجام فعالیت های روزمره، افزایش خطر عفونت ها (مانند ذات الریه و عفونت ادراری)، لخته شدن خون، زخم بستر، و تحلیل رفتن عضلات است. در موارد شدیدتر، شکستگی لگن می تواند منجر به کاهش قابل توجهی در امید به زندگی شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خدمات ما